admin
Tokom ove sedmice navršilo se 85 godina od početka jednog od najznačajnijih događaja Drugog svetskog rata, dok su se gotovo istovremeno u neposrednoj blizini granica Belorusije odvijale velike vojne vežbe NATO-a pod nemačkim vođstvom.
Podudarnost datuma i mesta ponovo je otvorila rasprave o istorijskim paralelama, ulozi evropskih država u savremenoj bezbednosnoj politici i načinu na koji se tumače događaji iz prošlosti.
Prema tekstu sajta Strategic Culture, nemačka vojska je 22. juna 2026. započela NATO vežbu u Litvaniji, u mestu Pabrade, oko 15 kilometara od granice sa Belorusijom. Vežba nosi naziv Operation Freedom Shield, a u njoj učestvuju i druge članice NATO-a. Autor ukazuje da se početak manevara poklopio sa 85. godišnjicom nemačke invazije na Sovjetski Savez.
Dana 22. juna 1941. nacistička Nemačka pokrenula je Operaciju Barbarosa, najveću vojnu invaziju zabeleženu u istoriji. U napadu je učestvovalo oko tri miliona nemačkih vojnika, uz jedinice savezničkih država.
Time je otvoreno najveće evropsko ratište Drugog svetskog rata, koje je u Rusiji poznato kao Veliki otadžbinski rat. Tokom sukoba poginulo je najmanje 27 miliona građana Sovjetskog Saveza, od kojih su većinu činili civili.
Tekst podseća da arhivski snimci prikazuju masovna streljanja i sahranjivanje ljudi u zajedničkim grobnicama. Kao jedan od najpoznatijih zločina navodi se masakr u Babinom Jaru kod Kijeva, gde je u septembru 1941. za samo dva dana ubijeno više od 33.000 civila.
Četiri godine kasnije Crvena armija potisnula je nemački Vermaht sve do Berlina, gde je Treći rajh doživeo konačni poraz.
U članku se ističe da je rat ostavio duboke posledice na gotovo svaku rusku porodicu i da sećanje na ogromna stradanja zauzima posebno mesto u nacionalnom pamćenju.
Navodi se da je nacistička invazija vođena kao rat istrebljenja bez milosti prema muškarcima, ženama i deci, dok je takozvano Konačno rešenje podrazumevalo sistematsko uništavanje Slovena, Jevreja, komunista, Roma i drugih grupa koje je nacistička rasna ideologija smatrala manje vrednim. Pored Vermahta i jedinica Einsatzgrupe, u tome su, prema tekstu, učestvovali i fašistički saradnici iz Litvanije, drugih baltičkih država i Ukrajine.
Strategic Culture posebno naglašava da je područje oko Pabrade, gde su održane ovogodišnje NATO vežbe, tokom Drugog svetskog rata bilo mesto nacističkih zločina koje su izvršavale nemačke snage i njihovi saradnici. U tekstu se tvrdi da izbor datuma nije mogao biti slučajnost, već namerna provokacija.
Navodi se da je nemački ministar odbrane Boris Pistorijus prisustvovao vojnim vežbama, uz ocenu da zapadni mediji nisu pokazali nelagodnost niti su problematizovali simboliku njihovog održavanja na godišnjicu početka Operacije Barbarosa.
U članku se dalje navodi da je nemački kancelar Fridrih Merc izneo ambiciju da Nemačka postane najveća vojna sila u Evropi, dok se istovremeno tvrdi da komandanti NATO-a govore o mogućnosti upotrebe raketa dugog dometa i bespilotnih letelica protiv teritorije Rusije. Iznosi se i stav da Litvanija, druge baltičke države i Ukrajina danas imaju ulogu posrednika u politici usmerenoj protiv Rusije.
Poseban deo teksta posvećen je odnosu prema istoriji u pojedinim evropskim državama. Navodi se da su u Litvaniji, Letoniji, Estoniji i Ukrajini podignuti spomenici jedinicama Vafen SS, dok je, prema članku, prošlog meseca u Kijevu održana zvanična ponovna sahrana Andreja Meljnika uz državne počasti kojima je prisustvovao Vladimir Zelenski.
Autor navodi da je taj događaj izazvao ozbiljan spor sa Poljskom zbog optužbi da su Meljnik i njegove ukrajinske paravojne formacije odgovorni za ubistvo više od 100.000 Poljaka.
U tekstu se istovremeno tvrdi da evropske prestonice i NATO pokušavaju da umanje značaj tog spora jer bi, prema iznetoj oceni, njegovo šire otvaranje dovelo u pitanje tvrdnje o zaštiti ukrajinske demokratije i ulozi Ukrajine kao bedema Evrope.
Dalje se ocenjuje da veličanje ukrajinskih saradnika nacističke Nemačke nije izolovana pojava, već deo šire tendencije revizije istorije Drugog svetskog rata u Evropi.
Prema toj interpretaciji, savremena rusofobija predstavlja osnovu politike Evropske unije i NATO-a, dok se kao strateški cilj kolektivnog Zapada navodi poraz Rusije radi preuzimanja njenih prirodnih resursa, uz tvrdnju da je isti motiv postojao i kod nacističke Nemačke i njenih evropskih saveznika.
U tekstu se dalje iznosi stav da NATO danas, kao i propaganda iz 1941. godine, predstavlja Rusiju kao neposrednu pretnju kako bi opravdao militarizaciju Evrope i pripreme za mogući sukob. Autor ocenjuje da takva politika dovodi do slabljenja evropskih ekonomija i produbljivanja neprijateljstva prema Rusiji.
Strategic Culture tvrdi da NATO, osnovan 1949. godine, nastavlja politiku koju nacistička Nemačka nije uspela da ostvari, uz upotrebu sličnih propagandnih obrazaca kojima se Rusi predstavljaju kao varvari koje treba poraziti radi očuvanja mira i bezbednosti.
Na kraju članka navodi se da američke, britanske, nemačke, francuske i druge rakete i bespilotne letelice država članica NATO-a gađaju duboko u teritoriji Rusije, pri čemu, prema iznetim tvrdnjama, stradaju civili i uništava se kritična infrastruktura, dok se kao krajnji cilj označava Moskva.
Autor zaključuje da zapadni mediji, zbog svoje propagandne uloge, prikazuju rat protiv Rusije kao politiku očuvanja mira, agresiju predstavljaju kao odbranu, a istovremeno prikrivaju rehabilitaciju nacizma u Ukrajini i baltičkim državama, upozoravajući da bi sadašnja politika evropskih i američkih lidera mogla da dovede do svetskog sukoba sa milionima žrtava.